Franska kvikmyndahátíðin

C.R.A.Z.Y.

Vá maður þarf næstum að blogga daglega eftir að þetta mínus-kerfi var sett á til að fá ekki mínus stig :S Og til að ná 30 stigum....
En C.R.A.Z.Y var eina myndin sem ég sá á Frönsku kvikmyndahátíðinni. Hér kemur stutt færsla um hana..
Hún gerist á árinum 1960-80 (held ég)...
Fjallar um mann sem á 5 syni, en tekur eftir því að einn þeirra Zac, er eitthvað öðruvísi en hinir, meiri rola. Pabbinn kemur að Zac klæðast kjól af mömmu sinni og grunar þar að leiðandi að hann sé hommi og getur bara ekki “acceptað” hann. Sem leiðir til þess að Zac afneiti því að hann sé hommi og vill læknast og verða “venjulegur” eins og bræður sínir og hljóta viðurkenningu frá pabba sínum.
Pabbi hans er engann veginn vondur maður, á þessum tíma vissu menn bara ekki hvernig átti að taka því þegar einhver var gay.
Seinna í myndinni kemur pabbi hans að honum með öðrum stráki og heldur að þeir hafi verið að kela og sendir Zac til sálfræðings. Ekki gengur það upp. Þegar Zac verður ennþá eldri þá fer hann að sofa hjá vinkonu sinni og reynir að vera eins macho og hann getur og afneitar sjálfum sér, en pabbi hans sakar hann um hommaskap og þá fer Zac til Jérúsalem og reynir að átta sig á því hver hann í raun er og vill vera.
Það er mjög áhugavert við þessa mynd að sjá Zac leyna því fyrir öllum og ljúga að sjálfum sér að hann sé ekki hommi og vilja mjög mikið ekki vera það bara til að samband sitt við pabba sinn verði eins og við hina bræður hans.
Mjög góð mynd sem tekst á við frekar týpískan vanda á frekar óhefðbundinn hátt og forðast klisjur. Vel leikin og oft fyndin en einnig náði ég auðvitað að tárast líka...
Mæli með henni og ætla pottþétt að sjá hana aftur, ef hún kemur á spólu !!

Xoxo
Íris

Made of honor...

Made of honor

Seinasti dagur mánaðarins og ég er ekki komin með 30 stig, þá gríp ég til örþrifaráða og blogga um myndina Made of honor.
Made of honor er rómantísk gamanmynd sem kom út í fyrra. Hjartaknúsarinn Patrick Dempsey (McDreamy úr Greys) fer með aðalhlutverk í myndinni.
Auðvitað þegar ég tók þessa mynd bjóst ég ekki við neinu svakalegu, bara venjulegri chick-flick..sem þetta er.
Myndin fjallar um Tom Bailey (leikinn af Dempsey), sem er þessi týpíski lausláti gaur sem er alltaf að sofa hjá mismunandi gjéllum og lifir the life of a single man. Besta vinkona hans, Michelle er að leita af stóru ástinni í lífi sínu og hún fer til Skotlands í vinnuferð og kynnist þar skoskum manni. Þau ákveða að gifta sig og biðja Tom um að vera made of honor. En á meðan hún er úti í Skotlandi finnur Tom hversu mikið hann saknar hennar og áttar sig á því að hann elskar hana og vill vera með henni. Tom áttar sig á því að hann þarf að breytast mikið og sýna henni að honum sé alvara og reynir það sem hann getur til að hrinda skoska manninum úr umferð. Þarna í myndinni byrja mörg týpísk atriði að koma og kemur ekki mikið á óvart og í raun kemur saga sem hefur verið sögð nokkuð oft.
En þótt að þessi mynd sé í týpískari kantinum þá má hún alveg eiga það að hún er miklu betri en margar rómantískar myndir sem ég hef séð (og þær eru nú alveg nokkuð margar!!). Það voru mörg atriði í myndinni sem voru frekar krúttleg en einnig sumir brandarar mjöööööööög þreyttir.
Það var eitt sem var svolítið skemmtilegt í myndinni, það var vinahópurinn hans Tom, þeir voru allir að reyna að vera svo miklir karlmenn en þegar Tom verður Made of honor þá eru þeir allir tilbúnir til að hjálpa honum of finna sinn innri kvenmann, nema þessi eitursvali gæji sem lét þessi orð falla:

"i'm gonna go to a strip club and eat some meat, then get into a fight."

-Já þessi veit sko hvað orðið karlmaður stendur fyrir.
Sem sagt niðurstaðan er sú að ef að þú ert í skapi fyrir svona chick-flick-nenni-ekki-að-hugsa-mikið-mynd þá er þessi alveg tilvalin !

Peace out
-Íris

SlUmDoG Millionaire

Slumdog millionaire

Í þessari færslu ætla ég að fjalla um myndina Slumdog Millionaire. Ég er nýbúin að sjá hana í bíó, enda mjög nýkomin og hefur fengið mjög góðar viðtökur.
En ekki lesa þessa færslu samt ef að þið vitið ekki endann eða viljið ekki vita hann.
Myndin er leikstýrð af Danny Boyle og vann hún 4 Golden Globe verðlaun um daginn og er hún tilnefnd til 10 Óskarsverðalauna. Myndin er byggð á bókinn Q & A eftir Vikas Swarup, ég reyndar las aldrei bókina, eins mikið og mamma mín talaði um hvað hún væri góð og ég þyrfti endilega að lesa hana.

Slumdog Millionaire eða Viltu vinna milljarð eins og Íslendingar vilja kalla hana fjallar um ungann strák, Jamal. Hann býr í Mumbai í Indlandi við mikla fátækt í miklu fátækrarhverfiog hefur mest alla sína ævi strögglað ásamt bróður sínum Salim. Þeir misstu mömmu sína ungir og höfðu þá engan að og þurftu að sjá um sig sjálfir. En myndin byrjar á að við sjáum Jamal í Who Wants to be a Millionaire þættinum og síðan er skipt yfir í þegar einhver maður er að lemja hann og spyrja hann á fullu “who told you the answers?”. Myndin er ekki í réttri tímaröð og sjáum við strax í byrjun að Jamal er handtekinn eftir að hann tekur þátt í þættinum og hefur þá unnið frekar háa upphæð, en framhald yrði í næsta þætti hvort hann ynni milljónina. Þáttastjórnandinn sakaði hann um svindl því að hann hélt að strákur sem hafði aldrei hlotið menntun og væri frá fátækrarhverfi gæti aldrei einn svarað öllum spurningunum rétt og hlaut því eitthvað svindl að vera í gangi.
Myndin er byggð upp þannig að við sjáum Jamal í yfirheyrslu hjá lögreglunni og þeir eru að horfa á upptöku af þættinum og eftir hverja spurningu biðja þeir Jamal um að útskýra hvers vegna hann vissi svarið við þessu. Þannig byrjum við að sjá atriði þar sem hann er lítill strákur og hvernig allt í hans lífi tilviljunarkennt tengist spurningunum í þættinum.
Það sem skiptir miklu máli í myndinni er stelpa að nafni Latika, sem Jamal og Salim kynnast mjög litlir og kalla þau þrjú sig “The Three Musketeers”- en einmitt loka-spurningin í þættinum er um The Three Musketeers. Einn daginn kemur maður og tekur þau og fer með þau á munaðarleysingarhæli, sem lítur út fyrir þau að vera mjög saklaust í fyrstu, en þegar líða tekur á þá kemur auðvitað í ljós að þessi gæji er mjöööög vafasamur. En á munaðarleysingarhælinu sér maður vel hversu vel Jamal og Latika ná saman og verður Salim pínu útundan.
En Jamal og Salim ná að strjúka af heimilinu áður en eitthvað hræðilegt verður gert við þá, eins og t.d. að blinda þá. En þeir ná ekki að taka Latiku með sér og verður hún eftir. Þá fáum við að sjá hratt Jamal og Salim vaxa úr grasi með því að selja fullt af drasli um borð í lest og undir allan tímann er lagið Paper Planes. En Jamal getur ekki gleymt Latiku. En þegar þeir eru orðnir unglingar og fluttir í borgina og komnir í vinnu á einhverjum skyndibitastað þá er Jamal staðráðin í að finna Latiku. Á þessum tíma er Salim farinn að drekka mikið og farin að fíla sig sem “bad-boy” gaurinn og fer að ganga með byssu á sér. Hann er í raun andstæðan við Jamal. Þeim tekst að finna Latiku í borginni en Salim hrekur Jamal fljótt í burtu.
Þá komum við eiginlega í nútímann, sem sagt nokkrum árum síðar þar sem Jamal vinnur sem tesveinn hjá símafyrirtæki. Hann leitar uppi Salim og Latiku, hann hittir þau og kemst hann að því að Latika er allt nema hamingjusöm og mjög kúguð af manninum sem hún býr með. Jamal hatar að sjá hana svona og þess vegna ákveður hann að skrá sig í þáttinn bara í þeirri von um að Latika væri að horfa á og myndi sjá sig og átta sig á því að hún elski hann líka og fari frá manninum sínum.
Ok ég veit að þetta er mjög nákvæmlega sagt frá myndinni hjá mér og endursögn, en mig langaði bara mjög mikið að skrifa um hana...


Ég verð að segja að mér fannst þessi mynd alveg virkilega góð og mæli með henni alveg tvímælalaust!! Það kom aldrei atriði þar sem mér leiddist og allt við hana er vel gert! Og ég fíla mjög myndir sem eru ekki í réttri tímaröð og maður þarf svona aðeins að púzzla(töff?) saman hvað er að gerast. Einnig finnst mér geðveikt að hann vissi svörin við öllum spurningum bara vegna tilviljanna af því að tilviljanir leika svo stóran hluta í lífi okkar (vá Íris orðin væmin núna) !
Mér finnst aðalleikarinn Dev Patel sem lék Jamal leika einstaklega vel og hann er bara fæddur 90 ! Ég þekki (já þekki) Dev úr þættinum Skins og þar leikur hann algjöran aula þannig að það var gaman að sjá hann breyta um hlutverk. Love that guy!! Einnig var mjög gaman hvernig myndin endaði allt í einu á svona týpísku Bollywood atriði þar sem allir fóru að dansa og syngja...gaman að þessum Indverjum !
Eeeeeen...ég las á netinu eitthvað sem einhver skrifaði og sagði að Slumdog Millionaire væri sögð vera Juno þessa árs, ég gæti ekki verið meira ósammála af því að mér fannst Juno vera mjög leiðinleg mynd og bara virkilega ekki neitt spes miðað við þessa.
En allir í bíó að sjá Slumdog Millionaire, annars eruð þið að missa af miklu.

luv, Íris..

Best of 2008

Bíómyndir sem ég sá 2008!

Þegar ég reyndi að hugsa um myndir sem hafði séð frá seinasta ári, þá mundi ég eftir mjög fáum og ég held að ég hafi ekki horft eins mikið á bíómyndir áður en ég byrjaði í þessu fagi og ég fór eiginlega aldrei í bíó, en núna fer ég frekar oft. En hér eru nokkrar myndir sem ég man eftir að hafa séð á árinu 2008. Þær eru ekki í neinni sérstakri röð.


Mamma mia (2008)
Söngvamyndin víðfræga sem flestir virðast fíla.
Hún var sýnd í bíóhúsum landsins í sumar og held ég að það hafi aukið vinsældir hennar því að þessi mynd er svo sumarleg og hress og á miklu betur við yfir sumartímann. Söguþráður myndarinnar er svo sem ekkert til þess að hrópa húrra fyrir, en það skiptir ekki höfuðmáli þegar að þessu kemur og skiptir máli að þetta er svona feel-good mynd og kemur vonandi flestum í gott skap. Ég hef þó séð leikritið tvisvar úti í London og verð að segja að leikritið er betra en myndin, kannski af því að Pierce Bronsan var ekki í leikritinu og það er eitthvað kjánalegt við að sjá hann syngja og dansa þarna með Meryl Streep...


Sex and the city (2008)
Þessa mynd hef ég bloggað um áður þannig að ég mun ekki gera það aftur...en ég elska samt þessa mynd mikið!

Into the Wild (2007)
Sá þessa mynd í sumar og datt bara óvart inn í hana og missti af byrjuninni reyndar en það var allt í lagi. Myndin er byggð á raunverulegum atburði um ungan mann sem skilur við venjubundið líf þar sem hann býr með foreldrum sínum og systur sinni og leggur af stað til Alaska án þess að láta þau vita og hefur ekkert samband við þau. Myndin fjallar um þessa ferð hans og fólk sem hann hittir. En það sem er áhrifaríkast við myndina er þegar hann er kominn einn til Alaska. Markmið Christophers var að lifa af landinu einn í víðerni Alaska en það er augljóst að hann hefur lítið planað hvernig hann ætli að fara að því. Það er þó ekki hægt annað en að dást að ákveðni hans en á móti kemur að hann er mjög eigingjarna að yfirgefa fjölskylduna og láta ekkert vita af sér.


Big Lebowski (1998)
Varð að sjá þessa mynd eftir að mjög margir voru búnir að blogga um hana. Flesti karakterar í myndinn eru mjög steiktir og bara ekkert eðlilegt við hana. Vinátta The Dude (Jeff Bridges), Donny(Steve Buscemi)og Walter(John Goodman) og samræður þeirra lætur áhorfandann spyrja sig ...af hverju hanga þessir menn saman...af því að það er svo gaman hjá þeim ? Samræður þeirra einkennast af því að það sem einn segir virðist hinn ekki skilja. Allavega spurði ég mig að þessu..en það er það sem gerir myndina fyndnari.
Þó að það sé ákveðið plott í myndinni sem byggist á ákveðnum misskilningi og plottið ekkert mjög far-out, þá enn og aftur spyr áhorfandinn sig...af hverju eru þessir 3 vinir flæktir inn í mannrán!!? En það er einmitt það sem gerir myndina öðruvísi frá öðrum. Það sem er eftirminnilegast eru þó ákveðin “quotes” sem að einhver af aðalpersónunum segir...dæmi um það:

The Dude: “The rug really tight the room together”----Epík!





The Bridge (2006)
Heimildarmynd um Golden Gate brúnna útí San Fransisco, en þar eru framin mjög mörg sjálfsmorð á ári hverju. Þessi mynd var mjög góð og áhugaverð og fékk mann til að hugsa. Við fylgdumst með aðstandendum fólks sem drap sig á brúnni og opnar hún augu manns fyrir því hvað sjálfsmorð eru í raun sjálfselskur verknaður...Sjáið þessa!



Fried Green Tomatoes at the Whistle Stop Café (1991)
Man að ég sá þessa mynd þegar ég var lítil og nýbúin að missa fyrsta hamsturinn minn þannig að ég var mjög sorgmædd þegar ég horfði á hana. Þess vegna finnst mér þetta enn í dag mjög sorgleg mynd en einnig út af því sem gerist í myndinni, sem ég sá seint á árinu 2008. Mér fannst myndin góð af því að hún náði vel að lýsa andrúmslofti á 3.og 4.áratugnum, m.a. kynþáttahatri en styrkleiki myndarinnar er samleikur aðalpersónanna.
En ég las samt fyrst bókina(gerði ritgerð upp úr henni) og sá síðan bíómyndina(þ.e.a.s áður en ég sá hana í 2.skiptið) og finnst mér bókin eiginlega aðeins betri, en bíómyndin er samt mjög góð og ef þið ætlið að horfa á hana muniði bara að hafa tissjú við hönd!




Se7en (1995)
Helvíti góð mynd og spennandi og mér fannst endirinn mjöööög góður ! Það sem auðvitað einkenndi þessa mynd er hversu drungalegt andrúmsloftið er allan tímann, t.d. það rigndi allan tímann og tengist það auðvitað viðfangsefninu, þ.e. röð skelfilegra morða sem virðast vera random en kemur síðan í ljós að þau virðast tengjast hinum 7 dauðasyndum.
Ég er ekki mikið fyrir svona spennumyndir með morðum en þessi er mjög góð!



No Country 4 old men (2008)
Þetta er mynd sem er að sumu leyti klassísk, það er að segja við höfum “the bad guy”- Javier Bardem og “the good guy”- Tommy Lee Jones. Síðan má segja að Josh Brolin leiki bæði góðan og slæman mann þó að áhorfendur hafi samúð men honum. Það sem er óvenjulegt við myndina er endirinn, ekki beint Hollywood endir, þar sem að vondi gæjinn tapar ekki heldur tapar góði gæjinn með því að hætta sem lögga. Myndin er spennandi og vel leikin af flestum og ber einkenni Coen bræðra, þar sem að söguþráðurinn er fullur af sérkennilegum “twists and turns”. Aðalgallinn er kannski að Javier Bardem virðist gjörsamlega vera ódrepandi, en kannski er það eitthvað sem strákar fíla.

jæja that´s it folks...:)

SÓLSKINSDRENGUR og Friðrik Þór

SÓLSKINSDRENGUR

Þessa mynd sá ég seinasta sunnudaginn 10.jan. og ég hef bara aldrei séð svona marga í Háskólabíó, stærsti salurinn var fullur...og svo klöppuðu allir í endann..ég skil ekki þá pælingu..fíl´ana ekki...en þetta er vinsælasta myndin á Íslandi í dag.
Ég heyrði fyrst um myndina Sólskinsdrengur þegar Riff var í gangi og þá var Friðrik Þór með fyrirlestur um hana (sem ég fór ekki á).
Myndin fjallar um, eins og örugglega flestir vita, einhverfu, hvað veldur henni? Geta einhverf börn lært..og fleiri vangaveltur komu upp í myndinni. Hvað veldur einhverfu? Það er eitthvað sem ekki er búið að komast að nákvæmlega..
Í byrjun fáum við aðeins að kynnast Kela og fjölskyldu hans og síðan fylgjumst við með mömmu hans, Margréti sem finnst hræðilegt að geta ekki gert neitt fyrir son sinn og vita ekki hversu mikið hann skilur, eða hvað hann skilur. Hún leitar ráða út úr landinu og fer m.a. til Bandaríkjanna og Englands. Þar talar hún við fólk sem hefur sérhæft sig í að aðstoða einhverf börn (vá góð setning) og einnig foreldra einhverfa barna. Við sáum tvær fjölskyldur þar sem 3 strákar voru einhverfir, en með einhverfu á mis háu stigi...það hlýtur að vera erfitt að sjá um þannig heimili. Hún kemst að því eftir að tala við fólk sem er í sömu sporum og hún að úti í Bandaríkjunum er gert meira fyrir einhverfa en á Íslandi, þar eru skólar og svo kynnist hún indversku konunni Soma sem á einhverfan son, Tito sem er rithöfundur í dag. Þar kemst Margrét að því að Soma notar aðferð sem kallast Rapid Prompting Method og kennir einhverfum eftir henni og þegar sýnt er frá kennslu hennar þá kemur í ljós að einhverf börn vita miklu miklu meira en fólki grunar. Til dæmis kemur í ljós að einn strákur sem er nemandi hjá henni hefur mikinn áhuga á verðbréfum og hefur einhverjar ofur-gáfur á því sviði.
Þegar Margrét heyrir svona fréttir finnst henni hún vera að fá tækifæri til að athuga hvað Keli kann og geta jafnvel fengið að vita áhugamál hans og kynnast honum betur. Hún flýgur því fjölskylduna sína út til Bandaríkjanna og hittir Soma og fer með Kela til hennar. Þar kemur í ljós að Keli getur skilið, meira að segja ensku og stóð hann sig með prýði þar og kemur í ljós að honum langar að spila á piano og segist vera að semja lög. Í viðtalinu eftir á við Margréti og pabba Kela þá sést mjög vel hvað hún er reið, en samt ánægð, aðallega reið af því að hún hefur þurft að heyra alla ævi hans Kela að hann skilji ekki neitt og geti í raun ekki gert neitt. En maður heyrir líka hvað hún er ánægð að hafa ekki gefist upp bara og gert ekki neitt fyrir hann. Mér finnst hún aðdáunarverð að gefast ekki upp og hlusta ekki á það sem aðrir sögðu við hana.

What do I think?
Mér finnst þessi mynd mjög góð og tekið er fyrir efni sem fólk yfir höfuð veit ekki mikið um og auðvitað löngu kominn tími til að fræða fólk um það. Ég hef sjálf unnið með fötluðum í 3 sumur og það hefur verið einhverfur strákur með okkur öll þau sumur og ég man eftir að hafa verið í svo miklu sjokki fyrst þegar hann kom því að ég kunni ekki neitt á hann, en hann er mjög, mjög einhverfur og talar ekki við fólk, heldur endurtekur alltaf bara einhver nokkur nöfn og er hann búinn að gera það öll 3 árin sem ég hef þekkt hann. En ég sé að hann hefur tekið breytingum í gegnum árin og kom hann okkur svo sannarlega á óvart núna í sumar þegar hann fór í tölvu og fór bara á google og googlaði einhverja bók sem hann var með með sér...sýnir bara að þótt hann líti út fyrir að vita ekkert hvað er í gangi í kringum sig þá getur hann skrifað og nú horfir hann í augun á manni, en það gerði hann ekki í denn.. Ég velti alltaf fyrir mér hvernig hann útskrifaðist með verslunarpróf úr Flensborg, ég kalla það nú bara nokkuð gott hjá honum...en að sjá krakkana læra í myndinni útskýrir að flestir einhverfir geta lært.
En já að fá Friðrik Þór í heimsókn var mjög áhugavert og finnst mér hann alveg hreint hinn viðkunnanlegasti maður og var það augljóst að þetta mál er nálægt hjarta hans og vill hann að breytingar verði á hvernig komið er fram við einhverfa og kom það mér á óvart að í Evrópu er fólki bara semí hent á stofnun, sérstaklega í Bretlandi. En Friðrik Þór vill opna skóla hér á Íslandi fyrir einhverfa og finnst mér það góð hugmynd hjá honum. Kom mér líka á óvart þegar Friðrik Þór sagði að einhverfa væri algengari núna en áður og sagði að sín kenning væri að það væri eitthvað “í álinu og plastinu” eins og hann orðaði það, já það er alveg pæling hjá honum..en samt skrýtið ef að eitthvað er til í þessu hjá honum að umhverfið geti haft þannig áhrif...en allavega er ekki búið að sanna neitt strax. Ég er bara nokkuð ánægð með myndina og heimsóknina og vona ég bara að hann haldi áfram að reyna að gera það sem hann getur fyrir einhverfa á Íslandi.

bæjjj...

TaKeN

Jæja...fyrsta bloggið á árinu...

Taken
Ég ætla að skella þessari færslu hér inn, gerði þetta fyrir löngu..anywhoo..svo koma pöntuðu færslurnar...

Fór á þessa mynd með Ylfu um daginn og við urðum alveg spenntar... Með aðalhlutverk í myndinni fer Liam Neeson. Hann leikur Bryan Mills sem hefur verið skilinn í nokkur ár og hefur misst samband við 17 ára dóttur sína, Kim. Hann ákveður því að hætta í vinnunni sinni sem einhvers konar spæjari og flytja í borgina sem dóttir hans og fyrrverandi kona búa í. Í byrjun myndar reynir hann allt til að komast nær dóttur sinni, en fellur oft í skuggann á ríka stjúppabba hennar. Einn dag spyr dóttir hans hvort að hún megi fara til Parísar með vinkonu sinni, Amanda og segir að þær verði hjá frændfólki hennar. Bryan líst ekki vel á, en lætur undan og leyfir henni að fara. Þegar þær koma til Parísar þá kemur hins vegar í ljós að frændfólk Amöndu er á Spáni og Amanda ákvað að láta Kim ekki vita af því. Þegar þær eru nýkomnar hringir Bryan í Kim til þess að athuga hvort það sé ekki allt í lagi og á meðan á símtalinu stendur þá sér Kim annars staðar í húsinu einhverja menn ráðast á og taka Amöndu og Kim er svo heppin að hafa pabba sinn í símanum á meðan þeir taka hana síðan.
Bryan kemst af því að þetta eru albanískir innflytjendur í París sem ræna ungum útlenskum stelpum og gera háðar dópi og selja. Bryan fer til Parísar og er staðráðinn í að finna dóttur sína sama hvað hann þarf að gera, en hann hefur aðeins 72 tíma til þess. Í leitinni nýtist honum vel að vera njósnari og þekkja til ýmissa manna í bransanum sem geta hjálpað honum. Það sem eftir er af myndinni er mikill hasar(það hefði mátt stytta aðeins “the car chase” sem er í öllum myndum) og aðalgaurinn er auðvitað ódrepandi..

En allavega okkur Ylfu fannst þetta samt bara alveg ágætis skemmtun, hún var mjög spennandi á köflum en hápunkturinn var nú alveg pottþétt þegar Holly Valance (fyrrverandi stjarna úr Neighbours) birtist í myndinni sem söngkona. (djók)

Epík!

TV-showssss

Þættir!

jæja, ég ætla að blogga um nokkra sjónvarpsþætti og ég verð eiginlega að viðurkenna að ég er aðeins meira fyrir þætti en bíómyndir..

Gossip girl

Hvað lét mig fallar fyrir Gossip Girl? Voru það fötin, glamúrinn, partýin eða New York? Blanda af öllu myndi ég segja...
Ég veit ekkert hvað ég get sagt um þennan þátt,það er bara svo margt að ég veit ekki hvar ég myndi byrja... nema ég elska allt við hann og þetta er uppáhalds þátturinn minn. Ég er ekki manneskjan sem quotar oft í þætti/bíómyndir..en þegar kemur að gossip girl þá kann ég þau flest :D
Þátturinn er byggður á bókum eftir Cecily von Ziegeser. Ég hef reyndar aldrei lesið þær, en Una hefur lesið eina og segir að það sé búið að breyta mjög miklu og að þátturinn sé eiginlega ekki með sama söguþráðinn.
En fötin í þættinum eru bara einstök, það er enginn þáttur sem býður upp á svona flott föt og góðan söguþráð á sama tíma!
Ég sá einu sinni viðtal við stílistann og ég verð að segja að hann er bara nokkuð góður í sinni vinnu. Hann hefur allavega veitt mér innblástur .. fyrir þá sem ekki hafa séð þættina þá..
Þættirnir snúast aðallega um serenu, blair, nate, chuck (þau búa öll í upper-east side í New York og eru rík) og dan og jenny Humphrey sem eru systkin og búa í Brooklyn, sem sagt ekki eins rík. En þau ganga öll samt í sama skólann, einkaskólann st. Jude (minnir mig). Þegar Dan og Jenny fara að blandast í Mannhattan´s elite þá fara málin heldur betur að flækjast og hlutirnir að breytast.
Það er eins og þeir sem hafi búið til þáttinn hafi komist inn í huga minn og gert bara nákvæmlega það sem ég fíla !
Vá ég gæti haldið alveg endalaust áfram að telja upp kosti þáttarins en ég hef ekki tíma fyrir það núna...kannski seinna ;)



Nate Archibald aðeins of heitur...

Grey´s anatomy
Já týpískt að fíla þennan þátt, en það er ástæða fyrir því að hann er svona vinsæll..! ég hef reyndar aldrei verið með stöð2 þannig að ég byrjaði bara að horfa á þennan þátt fyrir nokkrum vikum á netinu og er búin með 3.seríu. ég varð auðvitað alveg hooked á þáttinn og gat ekki hætt að horfa. Ég veit ekki hvað það er við hann, þótt að það sé búið að gera marga lækna-drama þætti þá hefur þessi eitthvað. Fyrir þá sem hafa aldrei horft þá...
Snýst þátturinn aðallega um meredith grey, sem er að læra að verða skurðlæknir á seattle grace hospital. 1. sería byrjar á fyrsta deginum hennar sem intern og þar kynnist hún öllu aðalfólkinu í þættinum, Christina, George , Izzie og Alex eru öll interns og snýst þátturinn eiginlega mikið til um þeirra líf og þar vantar ekki dramað! En svo má ekki gleyma Mcdreamy og Mcsteamy..
Ég fíla þennan þátt af því að þetta er alveg týpískur stelpu-þáttur og það er ekkert verið að skafa af því að lífið getur verið erfitt og ósanngjarnt... En þátturinn á líka sína gamansömu spretti, en ekki mjög marga...
En ég á eftir næstum 2 seríur af þessum þætti og er ég mjög spennt að sjá hvað getur gerst meira!! Frábærir þættir !



Skins
Skins er breskur unglingaþáttur. Hann fjallar um Tony, sem á að vera sjúkt heitur gæji og hann er með Michelle, heitu gjéllunni.
Sid er síðan besti vinur Tony en hann er algjör andstæða við Tony, rola og alltaf með húfu. Síðan eru hinir vinir þeirra, Maxxie, Anwar, Jal og Chris og Cassie. Allir þessir krakkar eru mjög skrýtnir og virðast allir búa við frekar skrýtnar aðstæður.
Öll eru þau þó mjög ólík. Ég fíla Chris mest af því að hann er svo misheppnaður og er mjög fyndinn karakter.
Maxxie er samt sætasti gaurinn, en hann er samt hommi, Anwar er algjör auli sem er alltaf að sofa hjá stelpu sem situr um Maxxie. Jal er gáfaða stelpan og Cassie er mjög opinská um sína anorexíu og MJÖG skrýtin.
Þættirnir eru þannig að þar er í hverjum þætti alltaf einhver einn af þessum aðalpersónan í þessum þætti og þá kynnumst við þessum einstaklingi betur. En samt einhvern veginn er Tony alltaf aðal.
En ég dýrka þessa þætti af því að þeir bjóða upp á svo margt. Þeir eru mjög oft fyndnir og líka sorglegir. Þeir sýna stundum svona harsh-reality, þar sem að margir deyja og slys gerast og fleira og fleira...og ekkert er fegrað þegar sýnt er frá djamminu hjá krökkunum.
Þessir þættir eru mjög spes og steiktir! og það eru bara komnar tvær seríur af honum en ég vona innilega að það komi fleiri, þótt að önnur sería hafi endað pínu eins og það kæmi ekki önnur...en fyrir alla þá sem hafa gaman af því að horfa stundum á þátt um skrýtið fólk í mjög bresku umhverfi og mjög ófyrirsjáanlegur söguþráður...þá er Skins eitthvað fyrir þig :D nei ég mæli samt í alvöru með honum, hann er mjög öðruvísi og ef fólk er komið með leið á amerískum þáttum þá er þessi þáttur alveg málið !




Scrubs
Nýgræðingar eins og RÚV vill þýða þetta sem er bandarískur grínþáttur, samt ekki með svona hlátri bakvið sem er kostur.
Hann fjallar aðallega um J.D eða Dr. John Dorian sem vinnur á spítalanum Sacred Heart (yes I love those doctor-shows) og samstarfsmenn hans sem eru vinir hans. Þátturinn gengur út á samskipti hans við, annars vegar Dr. Turk sem er skurðlæknir og eru þeir bestu vinir og hins vegar Dr. Cox sem er reyndari læknir og lítur J.D mikið upp til hans og þráir viðurkenningu frá honum sem er ekki auðfáanleg. Dr. Cox er þessi týpíski kaldhæðnislegi egocentric big-shot en er samt góðhjartaður en passar sig samt að enginn komist að því. Það sem er fyndnast við þessa þætti eru momentin á milli Cox og J.D. og hef ég og pabbi eytt fjölmörgum kvöldstundum í að horfa á sömu þættina aftur og aftur og leika atriðin upp.
Við fylgjumst með J.D frá fyrsta degi (já eins og í Greys) og fylgjumst með honum öðlast meiri og meiri reynslu en persónuleiki hans breytist samt aldrei, hann er alltaf jafnmikill kjáni og einstaklega dagdreyminn.
Ég fíla þessa þætti alveg í botn og við eigum allar 6 seríurnar og ég er algjör fan!

Ég gæti alveg haldið áfram endalaust..en þar sem að jólapróf eru handan við hornið, verð að hætta...
Bæ..