Cutting Edge..

Hæ! Ég ætla að henda inn hérna tveimur bloggum!

Hope u enjoy..

Cutting Edge !

Myndin sem Siggi Palli sýndi á einn góðann föstudag var Cutting Edge. Myndin segir frá klippingu í bíómyndum og hversu mikilvæg klipping er og hversu miklu hún getur breytt.
Myndin einkenndist af viðtölum við hina og þessa leikstjóra sem hafa leikstýrt frægum klassískum myndum, eins og Matrix, xXx, Kill Bill, Star Wars og fl.. Ég hef ekki séð margar af þessum myndum sem nefndar voru, en ég veit auðvitað hverjar þær eru. ;) Síðan voru teknir á tal klipparar og ég verð að viðurkenna að áður fyrr þá vissi ég mjög takmarkað um starf klippara og áður en ég byrjaði í þessu fagi vissi ég ekki neitt! En nú er ég aðeins fróðari um þetta starf. Það sem var áhugavert var að klippari hefur mjög mikil völd og ræður mjög miklu um hvernig lokaútgáfa myndarinnar verður. Hann vinnur einnig mjög náið með leikstjóranum og mig minnir að Quintin Tarantino og Sally Menke, sem klippti Pulp Fiction unnu saman mjög náið í 8 mánuði og segir það okkur að þetta er mikil þolinmæðisvinna. Ok man ekki hvað pointið mitt var þarna..en ok...
Það var áhugavert að sjá Walter Murch við störf og er hann augljóslega mikill sérvitringur og mikill nákvæmnismaður, enda er það eitthvað sem þú þarft að vera til að klippa heila bíómynd. Eins og það að hann hafi þurft að pæla í hverju einasta smáatriði sem var að gerast í einhverju skoti sem hann var að klippa. Mig minnir líka að hann hafi sagt að hann fari aldrei “on set” þar sem verið er að taka um bíómyndina og það er mjög áhugavert.
Og eins og ég og Birta töluðum um eftir myndina þá fannst okkur áhugavert að þetta starf hafi upphaflega verið konu-starf og litið á það eins og að prjóna og sauma og e-ð. En í dag held ég að þetta sé álitið meira karlmanns-starf þótt að auðvitað séu einhverjar konur að klippa í dag. Og mér finnst mjög skrýtið að t.d. kona hafi klippt Pulp Fiction, ég veit ekki einu sinni af hverju mér finnst það skrýtið..en það hlýtur að segja manni að þetta starf sé aðallega tengt við menn. En já yfir heildina séð þá var þessi mynd alveg mjög fræðandi og held ég að mjög fáir viti eitthvað um klippara starfið og þessi mynd alveg mjög tilvalin til að fræða fólk um þetta starf, sem hefur alltaf verið svolítið leyndardómsfullt og almenningur veit mjög takmarkað um.
Jæja veit ekki hvað ég get meira sagt um þessa mynd so that´s it !

Educating Rita
Þessa mynd sá ég eitt gott kvöld með foreldrum mínum. Þetta er ekki venjulega myndin sem ég hefði valið, en pabbi valdi hana og sagði að hún væri góð, þannig að ég ákvað að horfa á hana með þeim. Gaman að því.
Myndin er frá árinu 1983 og með aðalhlutverk fara Michael Caine og Julie Walters. Myndin var á sínum tíma tilnefnd til 5 óskarsverðalauna og vann einhver BAFTA verðalun. En ég ætla að reyna að segja frá því í stuttu máli um hvað myndin fjallar.
Susan (Julie Walters) eða Rita eins og hún vill láta kalla sig er 26 ára og er hárgreiðsludama. Hún er búin að vera gift í 6 ár Denny og honum finnst eðlilegast að þau eigi að fara að eignast barn og pressar mikið á Ritu að koma barni í heiminn. Rita hefur aldrei hlotið neina menntun og vill gera eitthvað í því og fer því í “Open University” og fer í einkakennslu hjá Dr. Frank Bryant (leikinn af Michael Caine). Hann kennir enskar bókmenntir og umgengst bara menntafólk sem talar ekki um annað en myndhverfingar og ljóð eftir John Milton. Honum finnst sopinn kannski aðeins of góður og á oft erfitt með að temja sig þegar viský er nálægt. En þegar hann kynnist Ritu, í sínum litskrúðugu fötum, með sinn “low-class” hreim og með önnur svör heldur en nemendur hans í skólanum þá fer hann að sjá menntun í öðru ljósi. Það sem Rita vill er að geta lært, geta lesið erfitt ljóð og túlkað það og geta skilið það eins og hinir nemendurnir hans.

Það gengur erfiðlega hjá Ritu fyrst og vill Denny ekki að hún læri, og þá sérstaklega ekki heima. Þegar Denny kemst síðan að því að eftir að Rita hafi sagst ekki vera á pillunni í 6 mánuði þá var hún samt á henni og þess vegna varð hún aldrei ólétt þá vill Denny annað hvort að hún hætti í náminu og verði ólétt eða að þau skilji. Rita kýs seinni valkostinn af því að hana langar ekki í barn á þessum tímapunkti í lífinu, hún vill einbeita sér að sjálfri sér, hana langar til að breytast.
Eftir að hafa kennt Ritu í einhvern tíma þá fara þau að eyða miklum tíma saman og þegar Rita fer í sumarskóla eitthvert annað þá skrifar hún honum bréf á hverjum degi. En þegar hún kemur heim úr sumarskólanum þá finnur Frank fyrir því að hún hafi lært mjög mikið og finnst honum eins og hann geti ekki kennt henni eins og áður. Og með tímanum sem líður þá fjarlægist hún hann og líf hennar fer upp á við en hans niður á við.

Í lok myndar er hún orðin svipuð nemendunum sem hann kennir og markmiði hennar náð, hún kann að túlka erfið ljóð og kann öll réttu svörinn, hún hefur s.s. breyst mjög mikið og Frank saknar þess að hún sé ekki eins og hún var fyrst, en hún segist hafa viljað breytast og það gerði hún.
Það sem mér fannst gott við þessa mynd er að alla myndina hélt ég að þau myndi eiga í ástarsambandi, en það gerðist aldrei og ég varð ekki fyrir vonbrigðum með það og ég held að í flestum myndum í dag myndu þau eiga í sambandi. Mér finnst líka Julie Walters vera mjög mjög góð leikkona og ég elska hreiminn hennar í þessari mynd og karakterinn hennar hún setti sér markmið og stóðst það. :D

En já alveg ágæt mynd, frekar hæg en lætur mann samt ekki leiðast, sem er alltaf kostur.

Peace out, Íris xoxo

Hors de Prix

Hors de prix

Jæja..þar sem að það er mjög langt síðan að ég hef séð einhverja góða bíómynd(fyrir utan John Tucker must die sem ég sá um daginn;)) , og það er líka eilífð síðan ég fór í bíó...þá datt mér samt í hug að blogga aðeins um þessa mynd. En bloggið mitt er samt búið að vera mjög fátæklegt síðustu vikur..en ok..

Hors de prix er frönsk mynd frá árinu 2006 með Audrey Tautou í aðalhlutverki.
Ég ætla ekki að fara að rekja söguþráðinn hérna, eins og ég geri svo oft heldur bara segja smá um hvað myndin fjallar.
Audrey Tautou leikur unga konu, Iréne, sem deitar bara mjög mjög ríka gaura og fer á milli þeirra í þeirri von að einhver þeirra vilji giftast henni og á meðan hún deitar þá þá reynir hún að ná sem mestu úr þeim. Fær peninga frá þeim til þess að kaupa sér hátískuföt og borðar bara dýrasta matinn á veitingastöðum og býr eiginlega bara á mismunandi hótelum, ókeypis. Hún kynnist Jean, barþjóni á hóteli. Hann lýgur því fyrst að hann sé ríkur en síðan kemst hún að því að hann er bara barþjónn og á enga peninga, og það er ekki nógu gott fyrir hana. En auðvitað, eins og í öllum góðum bíómyndum og lífinu sjálfu þá fer hún að falla fyrir honum sem líður á myndina. En hún er svo þrjósk og vill svo mikið eiga mikið af peningum að hún þykist ekki finna neitt til hans í langan tíma. En Jean gefst ekki upp og er tilbúinn til að gera allt fyrir hana. Í endann áttar hún sig síðan á því að hún vilji vera með honum, en hún áttar sig ekki á því á neinn væminn og dramatískan hátt, heldur bara mjög rómantískan og franskan hátt...?!? já ??

Það var eitthvað við þessa mynd sem gerði það að verkum að ég skipti ekki um stöð þegar ég rakst óvart á þessa mynd á RÚV eitt gott sunnudagskvöld, en ég missti reyndar af byrjuninni. Þó að það sé enginn svakalegur söguþráður og ekki mikli spenna í myndinni þá hélt hún Unu og mér spenntri allan tímann. Það var eitthvað svo gaman við að fylgjast með svona lífi, kona sem hugsar meira um peninga en tilfinningar sínar, finnst skipta máli að vera í flottum fötum og borða dýran mat. Lætur sig hafa það að vera með og sofa hjá eldgömlum og ljótum mönnum bara fyrir peningana. Það er líka skemmtilegt við myndina að venjulega í Hollywood myndum þá er konan látin vera alltaf að leita af “Mr. Right” og er alltaf pínu desperate og gaurinn ekki, en í þessari mynd er eins og þau skipti um, Iréne lítur út fyrir að vera kaldrifjuð tík og Jean er sá sem gengur á eftir henni og er pínu desperate, svo maður sletti nú smá...

Ég veit ekki hvort einhver sem hefur ekki séð þessa mynd botnar eitthvað í þessu sem ég er að reyna að koma frá mér hérna..en ég býst við að fáir hafi séð þessa mynd. En mig langaði samt bara að skrifa aðeins um hana og segja að Audrey Tautou leikur ekki aðeins mjög vel í þessari mynd, heldur er hún svo glæsileg og ótrúlega flott! Það var alveg sama í hverju hún var, hún leit alltaf stórglæsilega út!! :D

"I want to dress as if 'Corks never stop popping, every room has a view, and women are dressed to dazzle' - quote úr myndinni sem Iréne segir, þýtt á ensku.

Au revoir !

Como agua para chocolate !

Como agua para chocolate eða kryddlegin hjörtu eins og hún er þýdd á íslensku er spænsk mynd frá árinu 1992. Hún er gerð uppúr bók eftir Lauru Esquivel sem ber sama titilinn. Það sem er mikilvægt að hafa í huga þegar maður les bókina eða horfir á myndina er að hún er skrifuð í töfra raunsæisstefnu þannig að hún er svolítið skrýtin og yfirnáttúruleg. EEEEn já...Við horfðum á þessa mynd fyrir stuttu í spænsku og langar mig aðeins að skrifa um hana.
Myndin á að gerast í Mexíkó á tímum Meksíkósku byltingarinnar, um 1911 og á þessum tíma giltu strangar reglur um t.d. hjónabönd og fleira.
Í myndinni fylgjumst við með móður sem á 4 dætur og sú yngsta, Tita má ekki giftast af því að reglurnar voru þær að yngsta dóttirin á að sjá um móðirina. Þessi regla var heilög og móðir Titu er mjög ströng þegar kemur að þessu. En Tita og Pedro Muzquiz, ungur strákur sem er lýst sem líkamlega aðlaðandi í spænsku glósunum mínum, verða ástfangin en þar sem að Tita er yngst þá má hún ekkert gera í því. Hún reynir eins og hún getur að gleyma Pedro og hann henni, en ást þeirra er svo sterk og sönn að engu geta þau gleymt.
Mamma Titu fær þá hugmynd að bjóða Pedro aðra dóttur sína, Rosauru. Hann elskar hana ekki, en tekur henni samt, til þess eins að geta verið nálægt og fengið að umgangast Titu. Og á þessum tíma þá flutti hann bara inn til þeirra, þannig að nú býr hann heima hjá þeim. Matur og matargerð er stór partur af myndinni og konan sem eldar heima hjá þeim, Nacha, kennir Titu hvernig eigi að elda. Þegar Nacha deyr verður Tita mjög leið en heldur uppi heiðri hennar með því að elda eftir hennar uppskriftum. Þegar Tita er neydd til þess að gera brúðkaupstertuna þá kemst hún að því að hún getur vakið upp ýmsar tilfinningar hjá fólki með matargerð, því að þegar gestirnir fá sér af kökunni þá verða allir óstjórnlega sorgmæddir og fara að gráta. Man ekki hvort að það hafi komið í ljós hvað var í kökunni, en þetta atriði var samt auðvitað stór furðulegt, eins og svo mörg í þessari mynd. Skrýtnasta atriðið í allri myndinni er samt örugglega þegar Tita ákveður að gera sérstakan rétt sem Nacha kenndi henni að búa til, Akurhæna í rósblaðasósu...hljómar vel..? Tita ber réttinn fram í matarboði og verða allir óstrjónlega graðir við það að smakka hann. Ein systir hennar Gertrude ræður ekkert við sig og hleypur nakin í burtu á móti manni sem er ríðandi á hesti og tekur hana til sín og hún snýr ekki aftur. Þetta atriði var einstaklega skrýtið, en Spánverjar eru bara líka þekktir fyrir allt nema eðlilegar myndir. Aftur að söguþræðinu... En síðar eignast Rosaura og Pedro barn, Roberto. Rosaura er mjög veikburða eftir fæðinguna og getur ekki gefið barninu mjólk. En ást Titu til barnsins er svo mikil að hún fer að framleiða mjólk og þannig fær barnið að drekka. (Þetta eru mjög skýr dæmi um töfra raunsæi í myndinni, finnst mér J) Roberto deyr síðan mjög lítill og verður Tita þunglynd og hættir að tala um tíma eftir andlát hans. Hún er send til læknisins John Brown og býr hjá honum í einhvern tíma. Hann biður hennar og hún ákveður að segja já þar sem að hún hafði hvort sem er farið að heiman og óhlýðnast móður sinni og veit að hún mun aldrei fá Pedro. En hún giftist síðan aldrei John og mörgum mörgum árum síðar deyr Rosaura þá loksins fá Tita og Pedro tækifæri. Þau ákveða að eyða nóttinni saman og í fyrsta sinn í ég-veit-ekki-hvað-mörg-ár þá eru þau ein. En eftir eldheitu nótt þeirra saman þá deyr Pedro í örmum hennar og Tita umber ekki að lifa án hans og kveikir í herberginu sem þau eru í og þau brenna saman. Já..það eru alveg fullt fullt af táknum í myndinni, allur maturinn sem hún eldar táknar oftast eitthvað og hvernig og af hverju Pedro deyr táknar líka eitthvað, en ég held að ég sleppi því alveg núna að fara út í öll táknin því að þá myndi þessi færsla mín aldrei enda!!
En mér fannst þessi mynd mjög skemmtileg og ég hafði gaman að henni, hef gaman af flestum spænskum myndum af því að þær líta út fyrir að vera svo mikið rugl..en síðan fattar maður síðar hvað allt er táknrænt og oftast koma endarnir á óvart. Eins og í þessari mynd. En ég segi bara að fólk eigi að vera duglegra að horfa á spænskar myndir, því að ekkert er Spánverjum heilagt og taka þeir flest öll málefni fyrir í bíómyndum sínum...finnst mér..:)
En jæja..nóg um þetta !!
Bæjjj

Franska kvikmyndahátíðin

C.R.A.Z.Y.

Vá maður þarf næstum að blogga daglega eftir að þetta mínus-kerfi var sett á til að fá ekki mínus stig :S Og til að ná 30 stigum....
En C.R.A.Z.Y var eina myndin sem ég sá á Frönsku kvikmyndahátíðinni. Hér kemur stutt færsla um hana..
Hún gerist á árinum 1960-80 (held ég)...
Fjallar um mann sem á 5 syni, en tekur eftir því að einn þeirra Zac, er eitthvað öðruvísi en hinir, meiri rola. Pabbinn kemur að Zac klæðast kjól af mömmu sinni og grunar þar að leiðandi að hann sé hommi og getur bara ekki “acceptað” hann. Sem leiðir til þess að Zac afneiti því að hann sé hommi og vill læknast og verða “venjulegur” eins og bræður sínir og hljóta viðurkenningu frá pabba sínum.
Pabbi hans er engann veginn vondur maður, á þessum tíma vissu menn bara ekki hvernig átti að taka því þegar einhver var gay.
Seinna í myndinni kemur pabbi hans að honum með öðrum stráki og heldur að þeir hafi verið að kela og sendir Zac til sálfræðings. Ekki gengur það upp. Þegar Zac verður ennþá eldri þá fer hann að sofa hjá vinkonu sinni og reynir að vera eins macho og hann getur og afneitar sjálfum sér, en pabbi hans sakar hann um hommaskap og þá fer Zac til Jérúsalem og reynir að átta sig á því hver hann í raun er og vill vera.
Það er mjög áhugavert við þessa mynd að sjá Zac leyna því fyrir öllum og ljúga að sjálfum sér að hann sé ekki hommi og vilja mjög mikið ekki vera það bara til að samband sitt við pabba sinn verði eins og við hina bræður hans.
Mjög góð mynd sem tekst á við frekar týpískan vanda á frekar óhefðbundinn hátt og forðast klisjur. Vel leikin og oft fyndin en einnig náði ég auðvitað að tárast líka...
Mæli með henni og ætla pottþétt að sjá hana aftur, ef hún kemur á spólu !!

Xoxo
Íris

Made of honor...

Made of honor

Seinasti dagur mánaðarins og ég er ekki komin með 30 stig, þá gríp ég til örþrifaráða og blogga um myndina Made of honor.
Made of honor er rómantísk gamanmynd sem kom út í fyrra. Hjartaknúsarinn Patrick Dempsey (McDreamy úr Greys) fer með aðalhlutverk í myndinni.
Auðvitað þegar ég tók þessa mynd bjóst ég ekki við neinu svakalegu, bara venjulegri chick-flick..sem þetta er.
Myndin fjallar um Tom Bailey (leikinn af Dempsey), sem er þessi týpíski lausláti gaur sem er alltaf að sofa hjá mismunandi gjéllum og lifir the life of a single man. Besta vinkona hans, Michelle er að leita af stóru ástinni í lífi sínu og hún fer til Skotlands í vinnuferð og kynnist þar skoskum manni. Þau ákveða að gifta sig og biðja Tom um að vera made of honor. En á meðan hún er úti í Skotlandi finnur Tom hversu mikið hann saknar hennar og áttar sig á því að hann elskar hana og vill vera með henni. Tom áttar sig á því að hann þarf að breytast mikið og sýna henni að honum sé alvara og reynir það sem hann getur til að hrinda skoska manninum úr umferð. Þarna í myndinni byrja mörg týpísk atriði að koma og kemur ekki mikið á óvart og í raun kemur saga sem hefur verið sögð nokkuð oft.
En þótt að þessi mynd sé í týpískari kantinum þá má hún alveg eiga það að hún er miklu betri en margar rómantískar myndir sem ég hef séð (og þær eru nú alveg nokkuð margar!!). Það voru mörg atriði í myndinni sem voru frekar krúttleg en einnig sumir brandarar mjöööööööög þreyttir.
Það var eitt sem var svolítið skemmtilegt í myndinni, það var vinahópurinn hans Tom, þeir voru allir að reyna að vera svo miklir karlmenn en þegar Tom verður Made of honor þá eru þeir allir tilbúnir til að hjálpa honum of finna sinn innri kvenmann, nema þessi eitursvali gæji sem lét þessi orð falla:

"i'm gonna go to a strip club and eat some meat, then get into a fight."

-Já þessi veit sko hvað orðið karlmaður stendur fyrir.
Sem sagt niðurstaðan er sú að ef að þú ert í skapi fyrir svona chick-flick-nenni-ekki-að-hugsa-mikið-mynd þá er þessi alveg tilvalin !

Peace out
-Íris

SlUmDoG Millionaire

Slumdog millionaire

Í þessari færslu ætla ég að fjalla um myndina Slumdog Millionaire. Ég er nýbúin að sjá hana í bíó, enda mjög nýkomin og hefur fengið mjög góðar viðtökur.
En ekki lesa þessa færslu samt ef að þið vitið ekki endann eða viljið ekki vita hann.
Myndin er leikstýrð af Danny Boyle og vann hún 4 Golden Globe verðlaun um daginn og er hún tilnefnd til 10 Óskarsverðalauna. Myndin er byggð á bókinn Q & A eftir Vikas Swarup, ég reyndar las aldrei bókina, eins mikið og mamma mín talaði um hvað hún væri góð og ég þyrfti endilega að lesa hana.

Slumdog Millionaire eða Viltu vinna milljarð eins og Íslendingar vilja kalla hana fjallar um ungann strák, Jamal. Hann býr í Mumbai í Indlandi við mikla fátækt í miklu fátækrarhverfiog hefur mest alla sína ævi strögglað ásamt bróður sínum Salim. Þeir misstu mömmu sína ungir og höfðu þá engan að og þurftu að sjá um sig sjálfir. En myndin byrjar á að við sjáum Jamal í Who Wants to be a Millionaire þættinum og síðan er skipt yfir í þegar einhver maður er að lemja hann og spyrja hann á fullu “who told you the answers?”. Myndin er ekki í réttri tímaröð og sjáum við strax í byrjun að Jamal er handtekinn eftir að hann tekur þátt í þættinum og hefur þá unnið frekar háa upphæð, en framhald yrði í næsta þætti hvort hann ynni milljónina. Þáttastjórnandinn sakaði hann um svindl því að hann hélt að strákur sem hafði aldrei hlotið menntun og væri frá fátækrarhverfi gæti aldrei einn svarað öllum spurningunum rétt og hlaut því eitthvað svindl að vera í gangi.
Myndin er byggð upp þannig að við sjáum Jamal í yfirheyrslu hjá lögreglunni og þeir eru að horfa á upptöku af þættinum og eftir hverja spurningu biðja þeir Jamal um að útskýra hvers vegna hann vissi svarið við þessu. Þannig byrjum við að sjá atriði þar sem hann er lítill strákur og hvernig allt í hans lífi tilviljunarkennt tengist spurningunum í þættinum.
Það sem skiptir miklu máli í myndinni er stelpa að nafni Latika, sem Jamal og Salim kynnast mjög litlir og kalla þau þrjú sig “The Three Musketeers”- en einmitt loka-spurningin í þættinum er um The Three Musketeers. Einn daginn kemur maður og tekur þau og fer með þau á munaðarleysingarhæli, sem lítur út fyrir þau að vera mjög saklaust í fyrstu, en þegar líða tekur á þá kemur auðvitað í ljós að þessi gæji er mjöööög vafasamur. En á munaðarleysingarhælinu sér maður vel hversu vel Jamal og Latika ná saman og verður Salim pínu útundan.
En Jamal og Salim ná að strjúka af heimilinu áður en eitthvað hræðilegt verður gert við þá, eins og t.d. að blinda þá. En þeir ná ekki að taka Latiku með sér og verður hún eftir. Þá fáum við að sjá hratt Jamal og Salim vaxa úr grasi með því að selja fullt af drasli um borð í lest og undir allan tímann er lagið Paper Planes. En Jamal getur ekki gleymt Latiku. En þegar þeir eru orðnir unglingar og fluttir í borgina og komnir í vinnu á einhverjum skyndibitastað þá er Jamal staðráðin í að finna Latiku. Á þessum tíma er Salim farinn að drekka mikið og farin að fíla sig sem “bad-boy” gaurinn og fer að ganga með byssu á sér. Hann er í raun andstæðan við Jamal. Þeim tekst að finna Latiku í borginni en Salim hrekur Jamal fljótt í burtu.
Þá komum við eiginlega í nútímann, sem sagt nokkrum árum síðar þar sem Jamal vinnur sem tesveinn hjá símafyrirtæki. Hann leitar uppi Salim og Latiku, hann hittir þau og kemst hann að því að Latika er allt nema hamingjusöm og mjög kúguð af manninum sem hún býr með. Jamal hatar að sjá hana svona og þess vegna ákveður hann að skrá sig í þáttinn bara í þeirri von um að Latika væri að horfa á og myndi sjá sig og átta sig á því að hún elski hann líka og fari frá manninum sínum.
Ok ég veit að þetta er mjög nákvæmlega sagt frá myndinni hjá mér og endursögn, en mig langaði bara mjög mikið að skrifa um hana...


Ég verð að segja að mér fannst þessi mynd alveg virkilega góð og mæli með henni alveg tvímælalaust!! Það kom aldrei atriði þar sem mér leiddist og allt við hana er vel gert! Og ég fíla mjög myndir sem eru ekki í réttri tímaröð og maður þarf svona aðeins að púzzla(töff?) saman hvað er að gerast. Einnig finnst mér geðveikt að hann vissi svörin við öllum spurningum bara vegna tilviljanna af því að tilviljanir leika svo stóran hluta í lífi okkar (vá Íris orðin væmin núna) !
Mér finnst aðalleikarinn Dev Patel sem lék Jamal leika einstaklega vel og hann er bara fæddur 90 ! Ég þekki (já þekki) Dev úr þættinum Skins og þar leikur hann algjöran aula þannig að það var gaman að sjá hann breyta um hlutverk. Love that guy!! Einnig var mjög gaman hvernig myndin endaði allt í einu á svona týpísku Bollywood atriði þar sem allir fóru að dansa og syngja...gaman að þessum Indverjum !
Eeeeeen...ég las á netinu eitthvað sem einhver skrifaði og sagði að Slumdog Millionaire væri sögð vera Juno þessa árs, ég gæti ekki verið meira ósammála af því að mér fannst Juno vera mjög leiðinleg mynd og bara virkilega ekki neitt spes miðað við þessa.
En allir í bíó að sjá Slumdog Millionaire, annars eruð þið að missa af miklu.

luv, Íris..

Best of 2008

Bíómyndir sem ég sá 2008!

Þegar ég reyndi að hugsa um myndir sem hafði séð frá seinasta ári, þá mundi ég eftir mjög fáum og ég held að ég hafi ekki horft eins mikið á bíómyndir áður en ég byrjaði í þessu fagi og ég fór eiginlega aldrei í bíó, en núna fer ég frekar oft. En hér eru nokkrar myndir sem ég man eftir að hafa séð á árinu 2008. Þær eru ekki í neinni sérstakri röð.


Mamma mia (2008)
Söngvamyndin víðfræga sem flestir virðast fíla.
Hún var sýnd í bíóhúsum landsins í sumar og held ég að það hafi aukið vinsældir hennar því að þessi mynd er svo sumarleg og hress og á miklu betur við yfir sumartímann. Söguþráður myndarinnar er svo sem ekkert til þess að hrópa húrra fyrir, en það skiptir ekki höfuðmáli þegar að þessu kemur og skiptir máli að þetta er svona feel-good mynd og kemur vonandi flestum í gott skap. Ég hef þó séð leikritið tvisvar úti í London og verð að segja að leikritið er betra en myndin, kannski af því að Pierce Bronsan var ekki í leikritinu og það er eitthvað kjánalegt við að sjá hann syngja og dansa þarna með Meryl Streep...


Sex and the city (2008)
Þessa mynd hef ég bloggað um áður þannig að ég mun ekki gera það aftur...en ég elska samt þessa mynd mikið!

Into the Wild (2007)
Sá þessa mynd í sumar og datt bara óvart inn í hana og missti af byrjuninni reyndar en það var allt í lagi. Myndin er byggð á raunverulegum atburði um ungan mann sem skilur við venjubundið líf þar sem hann býr með foreldrum sínum og systur sinni og leggur af stað til Alaska án þess að láta þau vita og hefur ekkert samband við þau. Myndin fjallar um þessa ferð hans og fólk sem hann hittir. En það sem er áhrifaríkast við myndina er þegar hann er kominn einn til Alaska. Markmið Christophers var að lifa af landinu einn í víðerni Alaska en það er augljóst að hann hefur lítið planað hvernig hann ætli að fara að því. Það er þó ekki hægt annað en að dást að ákveðni hans en á móti kemur að hann er mjög eigingjarna að yfirgefa fjölskylduna og láta ekkert vita af sér.


Big Lebowski (1998)
Varð að sjá þessa mynd eftir að mjög margir voru búnir að blogga um hana. Flesti karakterar í myndinn eru mjög steiktir og bara ekkert eðlilegt við hana. Vinátta The Dude (Jeff Bridges), Donny(Steve Buscemi)og Walter(John Goodman) og samræður þeirra lætur áhorfandann spyrja sig ...af hverju hanga þessir menn saman...af því að það er svo gaman hjá þeim ? Samræður þeirra einkennast af því að það sem einn segir virðist hinn ekki skilja. Allavega spurði ég mig að þessu..en það er það sem gerir myndina fyndnari.
Þó að það sé ákveðið plott í myndinni sem byggist á ákveðnum misskilningi og plottið ekkert mjög far-out, þá enn og aftur spyr áhorfandinn sig...af hverju eru þessir 3 vinir flæktir inn í mannrán!!? En það er einmitt það sem gerir myndina öðruvísi frá öðrum. Það sem er eftirminnilegast eru þó ákveðin “quotes” sem að einhver af aðalpersónunum segir...dæmi um það:

The Dude: “The rug really tight the room together”----Epík!





The Bridge (2006)
Heimildarmynd um Golden Gate brúnna útí San Fransisco, en þar eru framin mjög mörg sjálfsmorð á ári hverju. Þessi mynd var mjög góð og áhugaverð og fékk mann til að hugsa. Við fylgdumst með aðstandendum fólks sem drap sig á brúnni og opnar hún augu manns fyrir því hvað sjálfsmorð eru í raun sjálfselskur verknaður...Sjáið þessa!



Fried Green Tomatoes at the Whistle Stop Café (1991)
Man að ég sá þessa mynd þegar ég var lítil og nýbúin að missa fyrsta hamsturinn minn þannig að ég var mjög sorgmædd þegar ég horfði á hana. Þess vegna finnst mér þetta enn í dag mjög sorgleg mynd en einnig út af því sem gerist í myndinni, sem ég sá seint á árinu 2008. Mér fannst myndin góð af því að hún náði vel að lýsa andrúmslofti á 3.og 4.áratugnum, m.a. kynþáttahatri en styrkleiki myndarinnar er samleikur aðalpersónanna.
En ég las samt fyrst bókina(gerði ritgerð upp úr henni) og sá síðan bíómyndina(þ.e.a.s áður en ég sá hana í 2.skiptið) og finnst mér bókin eiginlega aðeins betri, en bíómyndin er samt mjög góð og ef þið ætlið að horfa á hana muniði bara að hafa tissjú við hönd!




Se7en (1995)
Helvíti góð mynd og spennandi og mér fannst endirinn mjöööög góður ! Það sem auðvitað einkenndi þessa mynd er hversu drungalegt andrúmsloftið er allan tímann, t.d. það rigndi allan tímann og tengist það auðvitað viðfangsefninu, þ.e. röð skelfilegra morða sem virðast vera random en kemur síðan í ljós að þau virðast tengjast hinum 7 dauðasyndum.
Ég er ekki mikið fyrir svona spennumyndir með morðum en þessi er mjög góð!



No Country 4 old men (2008)
Þetta er mynd sem er að sumu leyti klassísk, það er að segja við höfum “the bad guy”- Javier Bardem og “the good guy”- Tommy Lee Jones. Síðan má segja að Josh Brolin leiki bæði góðan og slæman mann þó að áhorfendur hafi samúð men honum. Það sem er óvenjulegt við myndina er endirinn, ekki beint Hollywood endir, þar sem að vondi gæjinn tapar ekki heldur tapar góði gæjinn með því að hætta sem lögga. Myndin er spennandi og vel leikin af flestum og ber einkenni Coen bræðra, þar sem að söguþráðurinn er fullur af sérkennilegum “twists and turns”. Aðalgallinn er kannski að Javier Bardem virðist gjörsamlega vera ódrepandi, en kannski er það eitthvað sem strákar fíla.

jæja that´s it folks...:)